Lucas Hamming

Singer-songwriter komt met debuutalbum.

Lucas Hamming is waarschijnlijk één van de grootste talenten in het huidige muzieklandschap van Nederland. Zijn vorige EP’s Green Eyed Man en The Perv in Perfection konden op veel lof rekenen en in 2014 kreeg de singer-songwriter de titel 3FM Serious Talent. Kan zijn eerste album HAM aan de hoge verwachtingen voldoen?

Door Imre Himmelbauer

HAM is een vrij typisch Lucas Hamming-album: krachtige, doortastende rock met veel dissonante tonen, die zorgen voor een spannend geluid. Al in de eerste nummers maakt Hamming zijn intenties duidelijk: Never Let You Down is een goed en bijzonder explosief begin van het album, dat meteen de toon zet. Ook het tweede nummer Fool trekt deze lijn door.

Daarna gaat Hamming helaas een wat andere kant op: Make Me Care lijkt een stuk meer op punk dan op rock door, met name in de refreinen, de gitaarpartijen simpel te houden en vooral het volume omhoog te gooien. Het is niet eens echt goede punk, maar op een rockalbum hoor je eigenlijk gewoon rockalbums te kunnen verwachten. Ook Write Me Again weet niet echt te overtuigen. De song is wat repetitief en klinkt wat clichématig.

Gelukkig weet Hamming zich daarna te herpakken: Fast and Loose is een soort intermezzo, dat een behoorlijk lager tempo heeft en meer richting de soft-rock gaat. Na de krachtige nummers van hiervoor brengt het de nodige rust in het album.

Daarna komt misschien wel het beste nummer van deze plaat: Mr. Irresponsible. Een ontzettend aanstekelijke gitaarpartij, opzwepende drums en een zangpartij die, met een op punten blues-achtige sound, precies de juiste snaar weet te raken. Uitstekend!

Daarna weet de Amsterdammer met twee tracks wel te overtuigen en met twee minder. Van de eerste categorie zijn Till It’s Gone en Don’t You Go. Till It’s Gone kent een goed instrumentarium en mooie zang. Bovendien is het numer erg dynamisch, wat het lekker afwisselend maakt. En net als Fast and Loose bouwt ook Don’t You Go een rustig, bijna ballade-achtig intermezzo in het album in. Met een vrijwel afwezige drumpartij zijn het vooral Hamming en de gitaar die het nummer bepalen en dat zorgt voor een rustige en voor deze cd ongekend intieme sfeer.

De twee wat minder gelukte songs zijn Competing Contents en Bedroom Eyes. Competing Contents neigt iets teveel naar de hardrock (zeker op het eind) en klinkt daardoor wat misplaatst op deze plaat. Bedroom Eyes klinkt vooral als het clichématige rockliefdesliedje dat al (te) vaak is gedaan. En het is me nog steeds een raadsel waarom Hamming het nodig vond om een omgekeerd stukje tekst aan het einde van deze track te plaatsen. Het brengt een teleurstellend einde aan een voor de rest vrij goede cd.

Maar zoals gezegd: over het geheel is deze cd gewoon prima. Niet alle songs zijn even geslaagd, maar HAM heeft met onder andere Till It’s Gone en Mr. Irresponsible ook absoluut een paar topnummers.

Beoordeling: 4 sterren****