Steven Wilson

Steven Wilson komt met nieuw album The Future Bites. Staalkaart van al het voorafgaande. Met het nodige uitstel is vorige maand het nieuwe solo album van Steven Wilson verschenen. De geluiden die het album vooruit snelden, stelden mij niet echt gerust. De nodige Porcupine Tree adepten leken af te haken bij de met To the bone (2017) ingezette elektronische koers van Wilson. Ook ondergetekende kreeg het gevoel op een keerpunt aanbeland te zijn. Maar .. een iets minder duidbare plaat van Wilson was nog steeds zeer te knagen, natuurlijk. En mág het, op je 50ste, even de turbo op standje korte pauze? In retrospectief laat...

Deep Purple

Deep Purple – Whoosh! Ik heb een wat aparte band met Deep Purple. In de jaren 80 was ik helemaal gek met hun eerste 4, 5, 6 albums. Voor de toenmalige vader van mijn vriendin kocht ik in 1990 Slaves and masters, die hij ‘niet onaardig vond’. Ian Gillan had toen al zijn biezen gepakt, maar keerde in de jaren 90 terug. Ik verloor Deep Purple uit het oog, en zo zit je opeens dertig jaar later bij een vriend die mij de laatste Purple laat horen. Deep Purple, anno 2020, Ian Gillan is 75, kan dat nog wat zijn? Goeiedag ja, is alomvattend het antwoord. Het eerste nummer Throw my bones knalt er al gelijk lekker...

The Pineapple Thief

The Pineapple Thief – Versions of the Truth. Pure meditatieve magie en bij vlagen weer kippenvel. Ik geef het toe. Ik kom uit de kast. Ik ben verliefd op een man. Meer precies: op zijn drumkunsten. Gavin Harrison. Tien jaar geleden hield Porcupine Tree op te bestaan. Gavin Harrison dook op in King Crimson, en in 2016 in The Pineapple Thief. Ik stak al de loftrompet uit over deze groep ter gelegenheid van hun voorgaande album, Dissolution (2018). Live bleek de band pas helemaal tot zijn recht te komen. En nu dan Versions of the truth. Zou het hoge niveau vastgehouden...

Fish

Fish brengt met Weltschmerz allerlaatste album uit. Lees de CD recensie. Het is even slikken in het begeleidende boekje, Fish in zijn dankwoord tegen Mark Wilkinson te zien schrijven ‘We did it. The jester is finally dead’. Als rechtgeaard Fish fan is dit laatste album ook een afscheid. Fish kondigde, al jaren terug, aan dat dit zijn laatste album zou worden. Twee jaar geleden verscheen al de EP A parley with angels en deze nummers zal ik hier niet een tweede keer bespreken. Zwanenzang Weltschmerz trapt af met Grace of God. Wat gelijk opvalt is dat de prog in de Fishrock weer terug is. Dit is gelijk...

Derek Forbes and the...

Derek Forbes and the Dark – (zonder titel) **** cd recensie Ik geef het toe. Ik ben er roodgloeiend bij. Ik ben een van die hardcore old school Simple Minds fans. Toen het hart en de ziel van Simple Minds, Derek Forbes (bas) en Michael MacNeil (toetsenist) de band...

Nits

De Nits ontroeren (opnieuw), ontregelen en dwingen het oor en tijd tot stilstand. Nits – Knot ***** Henk Hofstede, Rob Kloet en Robert Jan Stips hebben mij weer te pakken met Knot. Begon Angst niet ook zo? Je zet het album op en weet in het begin niet wat...

Delain live in Zwolle

Delain – Hedon, Zwolle 14 februari 2019 – ***** Dankzij een buurman werd ik op het bestaan van Delain op de hoogte gesteld. Deze band bestaat al sinds 2002, en ik had van hun bestaan kunnen weten omdat de toetsenist, Martijn Westerholt, één van de oprichters van Within Temptation was. Door ziekte verliet hij echter in 2001 deze band en richtte even later zijn eigen band op, samen Charlotte Wessels. Met een totaal blanco gemoed naar Hedon getogen, op Valentijnsavond. Wat kon ik verwachten? Een ‘soort van Within Temptation’ ? Een beetje, bleek, maar toch vooral een band die nog diverser en muzikaler is. De avond...

Andy Mackay

Andy Mackay – 3Psalms ***** Nee, gemopper over Bryan Ferry zijn jazzalbum met oude wijn in nieuwe zakken.. dan Andy Mackay, saxofonist en oboespeler in het 2011 definitief ter ziele gegane Roxy Music. Dat je op gepensioneerde leeftijd wel degelijk nog creatief kan zijn en de ziel van Roxy Music kan oproepen en hevig naar doen verlangen, laat hij ondubbelzinnig zien hier. Op een album, waar met vallen en opstaan 20 (!) jaar aan gewerkt is. Het eerste wat bij mij op kwam is, dit is een nieuw Roxy album zonder Bryan Ferry in een soort – bij vlagen -Jesus Christ Superstar sfeer. Credit hier aan is onder andere zanger Harry...

Brian Ferry

Bryan Ferry and his orchestra – Bitter Sweet ** Tsja. Ik begin een recensie eigenlijk nooit met zo’n binnenkomer. Dan moet er iets aan de hand zijn, en dat is er ook. Bryan Ferry heeft een vervolg gemaakt op – het overigens vocaalloze The Jazz Age uit 2012. The Jazz Age is het enige album van Bryan Ferry wat ik niet heb, ik kon me niet laten verleiden tot een album van covers van eigen nummers in jazzsnit. De toen aansluitende tour, die mij in de Royal Albert Hall bracht, bleek wel te beklijven met deze jazzinvloeden. Nu is daar dus Bitter Sweet, eigenlijk te zien als soundtrack bij de tv serie Babylon Berlin, en...

The Pineapple Thief concert Amsterdam

The Pineapple Thief – Melkweg, Amsterdam, 29 september 2018 ***** The Pineapple Thief heeft in augustus een nieuw album uitgebracht, Dissolution. Bruce Soord leek zich af en toe te verontschuldigen als er weer een nummer van gespeeld werd, maar de Melkweg is louter gevuld door fans die zich het nieuwe werk in de weken daarvoor al ‘eigen’ gemaakt hebben. De sfeer zit er in de, afgeladen, Melkweg, van meet af aan in. Dissolution wordt – bijna – integraal gespeeld gedurende het concert. Dissolution verwijst, zonder dat het muzikaal deprimerend wordt, naar de disconnectie en weigering samen te communiceren, getuige...

The Pineapple Thief CD Recensie

The Pineapple Thief – Dissolution ***** Porcupine Tree 2.0 In 1993 bracht Jimmy Page samen met David Coverdale een niet onverdienstelijk album uit, met de rechttoe rechtaan titel Coverdale-Page. Het leverde het spannendste en inventiefste gitaarspel van Jimmy Page sinds het verscheiden van Led Zeppelin, op. Zo all over the place dat het album gekscherend, maar niet geheel bezijden de waarheid, geoormerkt werd als ‘het beste Led Zeppelin album wat Led Zeppelin nooit gemaakt heeft’. Robert Plant gruwde bij deze vreemdgaanderij, maar ja, hij wilde geen Led Zeppelin meer en niet samen met Jimmy Page. Dat kwam, hoe...

Neil Young + Promise Of The Real PARADOX

Neil Young + Promise of the Real – Paradox (2018) **** Terug naar de natuur. Neil Young is, in zijn nu ruim 50 jaar omspannende muziekbestaan, altijd zijn eigen gang gegaan. De laatste decaden bracht hij steeds sneller nieuw werk of archiefmateriaal uit. Het archiefmateriaal is om de vingers bij af te likken, nieuw werk nogal eens wispelturig en divers van kwaliteit. Twee jaar geleden ging Young op tournee met een nieuwe begeleidingsband, Promise of the real, en dit heeft hem goed gedaan, getuigde ook al het marathonoptreden in de Ziggo Dome, toen. Méér Young en méér speelplezier waren toen hernieuwde...


Door gebruik van deze site stemt u in met ons gebruik van cookies, die we gebruiken om siteverkeer en -prestaties te analyseren en om advertenties, die u op andere sites ontvangt, te verpersoonlijken.  U gaat dan ook akkoord met onze Algemene Voorwaarden en Privacy Policy